خشکی مفاصل یکی از مشکلات شایعی است که می‌تواند حرکت طبیعی اندام‌ها را محدود کند و انجام فعالیت‌های روزمره را برای فرد دشوار سازد. این مشکل ممکن است پس از آسیب‌دیدگی، جراحی، بی‌تحرکی طولانی‌مدت یا در اثر بیماری‌های مختلف مفصلی و عضلانی ایجاد شود. گاهی خشکی مفصل تنها در ابتدای حرکت احساس می‌شود و پس از چند دقیقه فعالیت کاهش پیدا می‌کند، اما در برخی افراد محدودیت حرکتی می‌تواند مداوم و قابل توجه باشد.
درمان خشکی مفاصل با فیزیوتراپی یکی از روش‌های مورد استفاده برای بهبود دامنه حرکتی، کاهش درد و کمک به بازگشت عملکرد طبیعی مفصل است. فیزیوتراپیست پس از ارزیابی وضعیت بیمار، علت خشکی، میزان محدودیت حرکت و شرایط بافت‌های اطراف مفصل را بررسی می‌کند و بر اساس آن برنامه درمانی مناسب را تنظیم می‌کند.
در این مقاله با علل خشکی مفاصل، نقش فیزیوتراپی در درمان آن، روش‌های مورد استفاده، تمرینات مناسب، اشتباهات رایج و شرایطی که مراجعه به فیزیوتراپیست اهمیت بیشتری دارد آشنا می‌شویم.
خشکی مفصل چیست؟
خشکی مفصل به حالتی گفته می‌شود که حرکت دادن یک مفصل نسبت به حالت طبیعی دشوارتر شده یا دامنه حرکتی آن کاهش پیدا کرده است. فرد ممکن است هنگام خم و راست کردن مفصل، چرخاندن اندام یا انجام حرکات روزمره احساس کشیدگی، مقاومت، درد یا محدودیت داشته باشد.
خشکی می‌تواند یک یا چند مفصل را درگیر کند. زانو، شانه، مچ دست، مچ پا، لگن و آرنج از جمله مفاصلی هستند که ممکن است در اثر عوامل مختلف دچار محدودیت حرکتی شوند.
شدت خشکی در افراد مختلف یکسان نیست. در بعضی افراد تنها چند درجه از دامنه حرکتی کاهش پیدا می‌کند، در حالی که در موارد شدیدتر، انجام حرکت‌های ساده مانند بالا بردن دست، راه رفتن، نشستن یا بالا رفتن از پله‌ها نیز دشوار می‌شود.
مهم‌ترین علت خشکی مفاصل چیست؟
برای انتخاب روش مناسب در درمان خشکی مفاصل با فیزیوتراپی ابتدا باید علت ایجاد محدودیت حرکتی مشخص شود. خشکی مفصل همیشه یک علت مشخص ندارد و عوامل مختلفی می‌توانند در ایجاد آن نقش داشته باشند.
بی‌حرکتی طولانی‌مدت
پس از شکستگی، جراحی، آسیب‌دیدگی یا دوره طولانی استراحت، کاهش حرکت مفصل می‌تواند باعث کوتاهی یا سفتی برخی بافت‌ها شود. در این شرایط بازگرداندن تدریجی حرکت مفصل اهمیت زیادی دارد.
آسیب‌های ورزشی
آسیب‌هایی مانند پیچ‌خوردگی، کشیدگی رباط‌ها، آسیب عضلات یا برخی صدمات مفصلی ممکن است به دلیل درد و کاهش فعالیت، حرکت طبیعی مفصل را محدود کنند.
جراحی
بعد از بعضی جراحی‌های ارتوپدی، ممکن است بیمار برای مدتی با محدودیت حرکتی مواجه شود. فیزیوتراپی می‌تواند در چارچوب برنامه توانبخشی، به بازگشت تدریجی دامنه حرکتی کمک کند.
آرتروز و مشکلات فرسایشی مفاصل
آرتروز می‌تواند با درد، سفتی و کاهش دامنه حرکتی همراه باشد. این علائم ممکن است در برخی افراد به‌خصوص پس از استراحت طولانی بیشتر احساس شوند.
التهاب مفصل
برخی بیماری‌های التهابی مفاصل می‌توانند باعث درد، تورم و محدودیت حرکت شوند. در این شرایط نوع تمرینات و شدت درمان باید متناسب با وضعیت فرد تعیین شود.
افزایش سن
با افزایش سن، تغییرات مختلفی در عضلات، تاندون‌ها، مفاصل و میزان فعالیت بدنی ایجاد می‌شود که ممکن است در کاهش انعطاف‌پذیری و دامنه حرکتی نقش داشته باشد.
وضعیت نامناسب بدنی و کم‌تحرکی
نشستن طولانی‌مدت، فعالیت بدنی کم و قرار گرفتن مداوم بدن در وضعیت‌های نامناسب نیز می‌تواند به سفتی برخی نواحی بدن و کاهش تحرک مفاصل منجر شود.
علائم خشکی مفاصل
خشکی مفصل همیشه فقط با کاهش دامنه حرکتی مشخص نمی‌شود. بسته به علت ایجاد مشکل، ممکن است علائم دیگری نیز وجود داشته باشد.
برخی از علائم شایع عبارت‌اند از:
- دشواری در خم و راست کردن مفصل
- احساس سفتی پس از بیدار شدن یا استراحت
- کاهش دامنه حرکتی
- احساس کشیدگی هنگام حرکت
- درد هنگام حرکت دادن مفصل
- تورم در برخی شرایط
- ضعف عضلات اطراف مفصل
- دشواری در انجام فعالیت‌های روزمره
- کاهش توانایی انجام فعالیت‌های ورزشی
وجود درد شدید، تورم قابل توجه، قرمزی، تب یا محدودیت ناگهانی حرکت می‌تواند نشانه شرایطی باشد که نیاز به ارزیابی پزشکی دارد.
درمان خشکی مفاصل با فیزیوتراپی چگونه انجام می‌شود؟
درمان خشکی مفاصل با فیزیوتراپی یک روش ثابت و یکسان برای همه افراد نیست. برنامه درمانی بر اساس علت خشکی، محل درگیری، شدت محدودیت حرکتی، سن، سطح فعالیت و شرایط عمومی بیمار تعیین می‌شود.
فیزیوتراپیست در جلسه ارزیابی ممکن است دامنه حرکتی مفصل، قدرت عضلات، انعطاف‌پذیری، الگوی حرکت و میزان درد را بررسی کند.
پس از ارزیابی، ممکن است ترکیبی از روش‌های درمانی زیر در برنامه فرد قرار گیرد.
ارزیابی اولیه و تعیین علت خشکی
اولین مرحله، بررسی دقیق شرایط بیمار است. فیزیوتراپیست تلاش می‌کند مشخص کند محدودیت حرکتی بیشتر به دلیل درد، ضعف عضلات، کوتاهی بافت نرم، بی‌تحرکی یا عوامل دیگر ایجاد شده است.
این مرحله اهمیت زیادی دارد؛ زیرا تمرین یا تکنیکی که برای یک نوع خشکی مناسب است، ممکن است برای شرایط دیگر مناسب نباشد.
تمرینات افزایش دامنه حرکتی
تمرینات دامنه حرکتی از بخش‌های مهم فیزیوتراپی برای خشکی مفاصل هستند. هدف این تمرینات کمک به حفظ یا افزایش حرکت مفصل در محدوده مناسب است. این تمرینات ممکن است به صورت فعال، غیرفعال یا با کمک فیزیوتراپیست انجام شوند. برای مثال، در خشکی شانه ممکن است تمرینات تدریجی برای بالا بردن دست، چرخش شانه و افزایش حرکت مفصل مورد استفاده قرار گیرد.
کشش عضلات و بافت‌های نرم
کوتاهی برخی عضلات و بافت‌های اطراف مفصل می‌تواند حرکت را محدود کند. تمرینات کششی کنترل شده می‌توانند به افزایش انعطاف‌پذیری این بافت‌ها کمک کنند. کشش باید متناسب با وضعیت فرد انجام شود. کشیدن شدید و ناگهانی مفصل، به‌خصوص در شرایطی که هنوز آسیب یا التهاب وجود دارد، می‌تواند مشکل‌ساز باشد.
درمان دستی
در برخی بیماران، فیزیوتراپیست ممکن است از تکنیک‌های درمان دستی برای کمک به بهبود حرکت مفصل و کاهش محدودیت بافت‌های اطراف استفاده کند. درمان دستی باید پس از ارزیابی شرایط فرد و متناسب با نوع مشکل انجام شود. شدت و نوع تکنیک نیز به مفصل و علت محدودیت حرکتی بستگی دارد.
تقویت عضلات اطراف مفصل
گاهی خشکی مفصل با ضعف عضلات همراه است. تقویت عضلات می‌تواند به بهبود کنترل حرکتی و عملکرد اندام کمک کند.
برای نمونه، در فردی که پس از آسیب زانو دچار کاهش حرکت و ضعف عضلات شده است، برنامه توانبخشی ممکن است علاوه بر تمرینات حرکتی، شامل تقویت تدریجی عضلات اطراف زانو نیز باشد.
استفاده از روش‌های فیزیوتراپی برای کنترل درد
در صورت وجود درد، ممکن است فیزیوتراپیست بر اساس شرایط بیمار از برخی روش‌های فیزیوتراپی برای کمک به کنترل درد استفاده کند. نوع روش انتخابی به علت درد و شرایط بیمار بستگی دارد و نباید صرفاً بر اساس وجود خشکی مفصل برای همه افراد یکسان در نظر گرفته شود.
درمان خشکی مفصل زانو با فیزیوتراپی
زانو یکی از مفاصلی است که پس از آسیب، جراحی یا دوره‌های طولانی کم‌تحرکی ممکن است دچار خشکی شود.
فرد ممکن است هنگام خم کردن زانو، نشستن روی صندلی، بالا و پایین رفتن از پله یا راه رفتن احساس محدودیت داشته باشد. در درمان خشکی مفصل زانو با فیزیوتراپی معمولاً ابتدا علت محدودیت مشخص می‌شود. سپس بر اساس شرایط بیمار ممکن است از تمرینات دامنه حرکتی، کشش، تقویت عضلات ران و تمرینات عملکردی استفاده شود.
اگر خشکی زانو پس از جراحی یا آسیب ایجاد شده باشد، برنامه درمانی باید با مرحله ترمیم بافت و توصیه‌های پزشک هماهنگ شود. در صورت نیاز، فیزیوتراپی زانو می‌تواند برای بهبود حرکت و عملکرد آن مورد استفاده قرار گیرد.
فیزیوتراپی برای خشکی مفصل شانه
خشکی شانه می‌تواند فعالیت‌هایی مانند لباس پوشیدن، شانه کردن مو، برداشتن اشیا از ارتفاع یا رساندن دست به پشت بدن را دشوار کند. در این شرایط، برنامه فیزیوتراپی می‌تواند شامل تمرینات افزایش دامنه حرکتی، کشش کنترل‌شده، درمان دستی و تقویت تدریجی عضلات شانه باشد.
شدت تمرینات باید بر اساس وضعیت شانه تنظیم شود. انجام حرکات شدید با هدف باز کردن سریع مفصل، همیشه رویکرد مناسبی نیست و در برخی شرایط می‌تواند درد را افزایش دهد. در موارد مناسب، فیزیوتراپی شانه می‌تواند به بازگشت تدریجی حرکت و عملکرد کمک کند.
فیزیوتراپی برای خشکی مفصل بعد از جراحی
یکی از کاربردهای مهم فیزیوتراپی، توانبخشی پس از برخی جراحی‌های ارتوپدی است. پس از عمل ممکن است به دلیل درد، تورم، بی‌حرکتی یا تغییر الگوی حرکت، دامنه حرکتی مفصل کاهش پیدا کند.
فیزیوتراپیست بر اساس نوع جراحی و مرحله بهبودی، برنامه‌ای تدریجی برای بازگشت حرکت و عملکرد طراحی می‌کند.
هدف درمان صرفاً افزایش حرکت نیست؛ بلکه باید قدرت عضلات، کنترل حرکتی و توانایی انجام فعالیت‌های روزمره نیز به تدریج بهبود پیدا کند.
بیشتر بخوانید: فیزیوتراپی اندیشه از بیشترین میزان اعتبار در نزد بیماران حرکتی و ورزشکاران برخوردار است. از همین رو، روزانه، شاهد تردد بیماران زیادی در مسیر معتبرترین کلینیک فیزیوتراپی هستیم.
مزایای درمان خشکی مفاصل با فیزیوتراپی
فیزیوتراپی با توجه به علت و شرایط بیمار می‌تواند اهداف مختلفی داشته باشد.
مهم‌ترین اهداف عبارت‌اند از:
- کمک به افزایش دامنه حرکتی
- کاهش سفتی و محدودیت حرکتی
- کمک به کنترل درد
- بهبود انعطاف‌پذیری عضلات و بافت‌های نرم
- افزایش قدرت عضلات اطراف مفصل
- بهبود کنترل حرکتی
- کمک به بازگشت فرد به فعالیت‌های روزمره
- کاهش پیامدهای ناشی از بی‌تحرکی
- آموزش حرکات صحیح و تمرینات مناسب
جدول روش‌های فیزیوتراپی و هدف آن‌ها
| روش درمانی | هدف اصلی |
|---|---|
| تمرینات دامنه حرکتی | کمک به افزایش حرکت مفصل |
| تمرینات کششی | بهبود انعطاف‌پذیری عضلات و بافت نرم |
| تقویت عضلات | افزایش قدرت و کنترل مفصل |
| درمان دستی | کمک به کاهش محدودیت حرکتی |
| تمرینات عملکردی | بازگشت تدریجی به فعالیت‌های روزمره |
| آموزش حرکتی | اصلاح الگوی حرکت و کاهش فشار نامناسب |
| روش‌های کنترل درد | کمک به کاهش درد برای مشارکت بهتر در تمرینات |
تمرینات فیزیوتراپی برای خشکی مفاصل
تمرین مناسب به محل خشکی و علت آن بستگی دارد. بنابراین نمی‌توان یک تمرین را برای تمام افراد توصیه کرد.
برخی تمرینات رایج که ممکن است با توجه به شرایط فرد در برنامه فیزیوتراپی قرار بگیرند عبارت‌اند از:
حرکات ملایم دامنه حرکتی
در این تمرینات مفصل در محدوده قابل تحمل به آرامی حرکت داده می‌شود. هدف، حفظ حرکت و جلوگیری از افزایش محدودیت است.
کشش کنترل‌شده
کشش عضلات اطراف مفصل می‌تواند در صورت مناسب بودن شرایط به بهبود انعطاف‌پذیری کمک کند. کشش نباید با درد شدید یا فشار ناگهانی همراه باشد.
تمرینات تقویتی
پس از کنترل مناسب درد و افزایش نسبی حرکت، تمرینات تقویتی می‌توانند برای عضلات اطراف مفصل اضافه شوند.
تمرینات عملکردی
در مراحل بعدی، تمرینات ممکن است به فعالیت‌های واقعی زندگی نزدیک‌تر شوند؛ برای مثال تمرین نشستن و بلند شدن، راه رفتن یا بالا رفتن از پله‌ها.
چه عواملی می‌توانند روند درمان خشکی مفاصل را تحت تأثیر قرار دهند؟
سرعت بهبود خشکی مفصل در افراد مختلف متفاوت است. عوامل متعددی می‌توانند بر روند توانبخشی اثر داشته باشند.
از جمله:
- علت اصلی خشکی
- مدت زمان ایجاد محدودیت
- شدت کاهش دامنه حرکتی
- سن فرد
- قدرت عضلات
- وجود درد یا التهاب
- سابقه جراحی یا آسیب
- میزان فعالیت بدنی
- همکاری فرد در انجام تمرینات
- بیماری‌های زمینه‌ای
- منظم بودن جلسات درمان
به همین دلیل نمی‌توان برای همه بیماران یک زمان مشخص برای درمان خشکی مفصل تعیین کرد.
اشتباهات رایج در درمان خشکی مفاصل
برخی رفتارها می‌توانند روند بهبود را دشوارتر کنند.
فشار بیش از حد به مفصل
گاهی فرد تصور می‌کند هرچه بیشتر مفصل را بکشد، سریع‌تر باز می‌شود. در حالی که فشار بیش از حد می‌تواند باعث افزایش درد و تحریک بافت‌ها شود.
انجام خودسرانه تمرینات شدید
تمرینات اینترنتی ممکن است برای یک فرد مناسب باشند اما برای فرد دیگری با همان مشکل مناسب نباشند. علت خشکی و وضعیت مفصل باید در انتخاب تمرین در نظر گرفته شود.
بی‌تحرکی کامل
ترس از درد ممکن است باعث شود فرد برای مدت طولانی از حرکت دادن مفصل خودداری کند. در بسیاری از شرایط، حرکت کنترل‌شده بخشی از برنامه توانبخشی است؛ البته نوع و میزان آن باید متناسب با وضعیت بیمار باشد.
تمرکز فقط روی دستگاه‌ها
فیزیوتراپی فقط به استفاده از دستگاه محدود نمی‌شود. ارزیابی، تمرین درمانی، آموزش حرکتی و درمان دستی نیز می‌توانند بخش مهمی از برنامه توانبخشی باشند.
قطع درمان پس از کاهش درد
کاهش درد لزوماً به معنای بازگشت کامل عملکرد مفصل نیست. در بسیاری از موارد لازم است تمرینات و توانبخشی تا رسیدن به سطح عملکرد مناسب ادامه پیدا کند.
خشکی مفصل و استفاده از دستگاه CPM در فیزیوتراپی
دستگاه سی پی ام یا حرکت‌دهنده مداوم غیرفعال، وسیله‌ای است که برای حرکت دادن کنترل‌شده یک مفصل در محدوده مشخص استفاده می‌شود. این دستگاه بیشتر در برخی برنامه‌های توانبخشی پس از جراحی یا آسیب‌های خاص کاربرد دارد و می‌تواند با حرکت دادن تدریجی مفصل، به حفظ یا بهبود دامنه حرکتی کمک کند.
استفاده از CPM برای همه انواع خشکی مفصل ضروری نیست و انتخاب آن باید بر اساس نوع آسیب، مفصل درگیر، مرحله درمان و نظر فیزیوتراپیست انجام شود. معمولاً این دستگاه در کنار سایر روش‌های توانبخشی مانند تمرینات حرکتی، تقویت عضلات و درمان دستی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
چه زمانی برای خشکی مفصل به فیزیوتراپیست مراجعه کنیم؟
اگر خشکی مفصل برای مدتی ادامه داشته باشد یا انجام فعالیت‌های روزمره را محدود کند، ارزیابی توسط فیزیوتراپیست می‌تواند به مشخص شدن علت محدودیت و انتخاب مسیر مناسب درمان کمک کند.
مراجعه به متخصص به‌ویژه زمانی اهمیت بیشتری دارد که:
- دامنه حرکتی مفصل به‌طور محسوسی کاهش پیدا کرده باشد.
- خشکی پس از آسیب ایجاد شده باشد.
- بعد از جراحی محدودیت حرکتی وجود داشته باشد.
- درد همراه با خشکی ادامه‌دار باشد.
- فعالیت‌های روزمره تحت تأثیر قرار گرفته باشند.
- ضعف عضلات در کنار محدودیت حرکتی وجود داشته باشد.
در صورت وجود درد شدید، تورم ناگهانی، تغییر شکل مفصل، تب یا آسیب جدی، ابتدا باید ارزیابی پزشکی مناسب انجام شود.
آیا درمان خشکی مفاصل با فیزیوتراپی برای همه افراد یکسان است؟
خیر. برنامه درمانی باید بر اساس شرایط هر فرد تنظیم شود. محل مفصل، علت خشکی، شدت محدودیت، میزان درد، سابقه جراحی و سایر شرایط فرد می‌توانند روی انتخاب روش درمانی تأثیر بگذارند.
برای مثال، برنامه فیزیوتراپی فردی که پس از جراحی زانو دچار محدودیت حرکتی شده است با فردی که به دلیل کم‌تحرکی دچار سفتی مفاصل شده، یکسان نخواهد بود.
آیا فیزیوتراپی می‌تواند خشکی مفاصل را به‌طور کامل برطرف کند؟
میزان بهبود به علت ایجاد خشکی و شرایط هر فرد بستگی دارد. در برخی موارد می‌توان دامنه حرکتی را به میزان قابل توجهی بهبود داد، اما در شرایطی که آسیب ساختاری یا بیماری زمینه‌ای وجود دارد، هدف درمان ممکن است بیشتر بر بهبود عملکرد، کاهش درد و افزایش توانایی انجام فعالیت‌های روزمره متمرکز باشد. بنابراین نمی‌توان برای تمام افراد وعده درمان کامل یا زمان مشخصی برای بهبودی تعیین کرد.
چند جلسه فیزیوتراپی برای خشکی مفصل لازم است؟
تعداد جلسات به شدت و علت مشکل بستگی دارد. برخی افراد ممکن است طی مدت کوتاه‌تری پیشرفت کنند، در حالی که خشکی‌های قدیمی، محدودیت‌های شدید یا مشکلات پس از جراحی ممکن است به دوره توانبخشی طولانی‌تری نیاز داشته باشند.
فیزیوتراپیست بر اساس روند پیشرفت بیمار می‌تواند برنامه درمانی را تغییر دهد.
آیا تمرین در خانه برای خشکی مفصل مفید است؟
در بسیاری از برنامه‌های توانبخشی، تمرینات خانگی نقش مهمی دارند. تمریناتی که توسط فیزیوتراپیست انتخاب و آموزش داده می‌شوند می‌توانند به حفظ نتایج جلسات درمانی و ادامه روند توانبخشی کمک کنند. با این حال، بهتر است تمرینات متناسب با شرایط فرد باشند و شدت و تعداد تکرار آن‌ها بر اساس توصیه متخصص تعیین شود.
جمع‌بندی
خشکی مفاصل می‌تواند در اثر عوامل مختلفی مانند آسیب، جراحی، بی‌تحرکی، آرتروز، التهاب یا ضعف و سفتی عضلات ایجاد شود. شدت این مشکل نیز از فردی به فرد دیگر متفاوت است و ممکن است تنها کمی حرکت را محدود کند یا انجام فعالیت‌های روزمره را با مشکل مواجه سازد.
درمان خشکی مفاصل با فیزیوتراپی با توجه به علت و شرایط بیمار می‌تواند شامل تمرینات افزایش دامنه حرکتی، کشش، تقویت عضلات، درمان دستی، تمرینات عملکردی و سایر روش‌های مناسب باشد.
نکته مهم این است که فیزیوتراپی برای خشکی مفاصل نباید بر اساس یک برنامه ثابت برای همه افراد انجام شود. ارزیابی دقیق و طراحی برنامه متناسب با وضعیت هر بیمار می‌تواند به انتخاب روش مناسب‌تر و پیشرفت ایمن‌تر روند توانبخشی کمک کند.
اگر خشکی مفصل باعث کاهش حرکت، درد یا اختلال در فعالیت‌های روزمره شده است، ارزیابی توسط فیزیوتراپیست می‌تواند اولین قدم برای مشخص شدن علت مشکل و انتخاب برنامه درمانی مناسب باشد.
سوالات متداول درباره درمان خشکی مفاصل با فیزیوتراپی
آیا فیزیوتراپی برای خشکی مفصل زانو مفید است؟
فیزیوتراپی می‌تواند با استفاده از تمرینات دامنه حرکتی، کشش، تقویت عضلات و تمرینات عملکردی به بهبود حرکت و عملکرد زانو کمک کند. روش درمان بر اساس علت خشکی انتخاب می‌شود.
برای خشکی شانه چه فیزیوتراپی‌هایی انجام می‌شود؟
بسته به شرایط فرد ممکن است از تمرینات افزایش دامنه حرکتی، کشش، درمان دستی و تمرینات تقویتی استفاده شود. شدت تمرینات باید متناسب با وضعیت شانه باشد.
آیا خشکی مفصل بعد از جراحی با فیزیوتراپی بهتر می‌شود؟
فیزیوتراپی در بسیاری از برنامه‌های توانبخشی پس از جراحی نقش دارد و می‌تواند به بازگشت تدریجی دامنه حرکتی و عملکرد کمک کند. برنامه درمانی باید با نوع جراحی و مرحله ترمیم هماهنگ باشد.
آیا انجام تمرینات شدید برای باز شدن مفصل مناسب است؟
خیر، شدت زیاد لزوماً به معنای نتیجه بهتر نیست. تمرینات باید کنترل‌شده و متناسب با شرایط مفصل باشند. فشار بیش از حد ممکن است درد یا تحریک بافت‌ها را افزایش دهد.
آیا خشکی مفصل همیشه نیاز به فیزیوتراپی دارد؟
خیر. علت خشکی تعیین می‌کند که چه روشی مناسب است. در صورت ادامه‌دار بودن محدودیت حرکتی یا تأثیر آن بر فعالیت‌های روزمره، ارزیابی توسط فیزیوتراپیست می تواند مفید باشد.
